از همان سال‌های دانشجویی، نگاهم به دانشگاه فراتر از آموزش بود. برای من دانشگاه فرصتی بود برای ساختن، آموختن و تأثیر گذاشتن.
در دانشگاه اشراق بجنورد، انجمن صنفی دانشگاه را تاسیس کردم و نقش پررنگی در انجمن علمی عمران داشتم و با برگزاری چهار دوره جشنواره دانشجویی و فرهنگی «بی‌بهانه»، بستری برای گفت‌وگو، خلاقیت و همکاری دانشجویان ایجاد کردم.

اما نقطه‌عطف فعالیت‌های دانشجویی‌ام، سفری بود که از مرز دانشگاه آغاز شد و تا مرزهای جهان ادامه یافت — سفری برای صلح. رکاب زدم تا پیامی از دوستی، احترام و انسانیت را منتقل کنم. از تهران تا اروپا، از جاده‌ها تا سازمان‌های جهانی؛ سفری که یادآور حقیقتی ساده اما عمیق بود: صلح، از انسان آغاز می‌شود.